• Herbert Hesters

Tom Dumoulin: nog veel te geven


Tom Dumoulin, een klinkende naam in de wieleractualiteit. Hypergetalenteerd kwam hij vanaf 2014 echt bovendrijven voor het grote publiek met, onder andere, een 3de plaats tijdens het WK tijdrijden, podium in de Eneco Tour en een 5de plaats in de Ronde van Zwitserland. Het was ook de start van een periode waar hij vele duels uitvocht op de tijdritfiets met Tony Martin, zijn huidige ploegmaat. In 2015 werd hij in het laatste weekend uit de rode leiderstrui gereden in de Vuelta. In 2017 wist hij zijn eerste Giro te winnen en werd hij wereldkampioen tijdrijden. 2018 was dan weer het jaar van de fantastische Giro-Tour dubbel met de tweede plaats in beide wedstrijden. Veel hoogtepunten in zijn nog relatief korte carrière.


Regelmatige valpartijen, ziekte, darmproblemen,… hebben de voorbereiding en het wedstrijdschema van Tom vaak verstoord. Hij kwam tussendoor ook in het nieuws met berichten over mentale moeheid, het niet-functioneren in zijn toenmalige team en de beproeving om te functioneren als onbetwiste en enige leider van een ploeg.


De vele korte nieuwsberichten zorgen vaak voor een verkeerd beeld over de sporter en mens. Dit beïnvloedt volgens mij ook de publieke opinie over Dumoulin. "Een mentaal zwakke renner, zonder verdere ambitie, die tevreden is met een carrière op het tweede plan", is een voorbeeld van een mogelijk cliché rond Dumoulin op basis van korte nieuwsfeiten.


Gelukkig zijn er nog de diepgaande interviews en podcasts die een genuanceerder beeld schetsen.

De uitgebreide gesprekken met Dumoulin hebben mij geleerd dat hij nog altijd een perfectionist is die zich het liefst enkel focust op de kern van zijn beroep: wedstrijden fietsen en de voorbereiding hierop.

Een constant veranderende entourage of een te groot verloop qua ploegmaats stoort hem terecht en zorgt niet voor het vertrouwde gevoel waarnaar hij op zoek is.


De ambitie is nog altijd aanwezig. Dumoulin is een topsporter die leeft van competitie en het verleggen van zijn eigen grenzen. Hij is zonder twijfel enorm getalenteerd en slaagt erin om zich als atypische grote ronderenner toch te plaatsen tussen pluimgewichten en Colombianen of tussen complete Europeanen tijdens Giro, Tour of Vuelta. Dat doe je niet zonder een minutieuze voorbereiding, passie en een hoop opgebouwde ervaring.


Tegelijkertijd heeft Dumoulin een meer familiale omgeving nodig om zich goed te voelen en goed te functioneren. Een omgeving die hij nu lijkt gevonden te hebben bij Jumbo-Visma. Vertrouwd, Nederlands, stabiel en natuurlijk ijzersterk in de omkadering.

Het is geen zwakte dat Dumoulin zich de laatste 3 jaar heeft afgevraagd of bij Team Sunweb blijven een goed idee was.

De teamomgeving is een essentieel onderdeel van het succes van een renner en het is een vraag die “gewone” werknemers zich ook vaak stellen of zouden moeten stellen. De keuze voor Team Jumbo-Visma lijkt al bij al logisch gezien deze hele achtergrond. Het zal opnieuw zorgen voor een extra impuls en vernieuwde motivatie.


Dilemma in de Tour


Toch fronsten velen de wenkbrauwen bij de overstap naar een team dat al gebouwd was rond twee wereldtoppers in de grote rondes.


Een sterk team zorgt voor een veel grotere kans om een grote ronde te winnen. Er moet immers al veel gebeuren vooraleer een renner, die niet behoort tot Team Ineos of Team Jumbo Visma, de Ronde van Frankrijk wint. Dit vergroot natuurlijk ook de kansen van Dumoulin. Dumoulin en zijn entourage zijn het er ook over eens dat hij sowieso sterker zal moeten zijn dan Roglic als hij de Tour wil winnen, ploegmaat of niet. Volgens hen is het rijden bij een topteam dus altijd voordelig voor de eigen kansen.

In het verleden zijn echter voorbeelden te vinden van luitenanten die beter zijn dan hun kopman, maar verplicht worden om te wachten op de leider. Froome leek in 2012 bergop de betere van Wiggins en moest vaak ostentatief wachten. Voor de eerste bergrit stond Froome in 2012 door omstandigheden al op 1:30 min van Wiggins waardoor de situatie nooit echt heel ongemakkelijk werd.

Er zijn echter wel realistische scenario’s te bedenken waarbij Roglic een beperkte voorsprong op Dumoulin heeft opgebouwd tijdens de eerste ritten en de beide renners van Jumbo Visma de sterkste van de race blijken te zijn. In dat geval zal Jumbo Visma de wedstrijd niet laten exploderen door een eventueel sterkere Dumoulin de positie van Roglic te laten aanvallen. Mooi dat je ploegmaat wint in dat geval, maar frustrerend als je voelt dat er meer in zat.


Zoals ze zelf ook hebben aangegeven zal er vooraf een zekere hiërarchie zijn tussen de 3 kopmannen. Als er niets bijzonder gebeurt is die hiërarchie 1 - Roglic, 2 - Dumoulin, 3 - Kruijswijk. Er zal hierover nooit vooraf open kaart worden gespeeld, maar Roglic lijkt dit verdiend te hebben door zijn verleden bij de ploeg, standvastigheid en steile opgang in het mondiale wielrennen. Als Jumbo-Visma erin slaagt om Roglic met een goede vormcurve klaar te stomen voor de Tour is Roglic nummer 1. Ondanks het feit dat Dumoulin al meer heeft bewezen in grote rondes. Er is dan een kans dat Dumoulin gefrustreerd achterblijft omdat hij nooit zijn eventueel goede benen voor de volle 100% heeft kunnen tonen.


Conclusie


Het is duidelijk dat Jumbo-Visma de perfecte omgeving lijkt voor Dumoulin. Een vast professioneel team met een goede omkadering op elk gebied. Hij zal zich kunnen concentreren op zijn voorbereiding op de belangrijkste wedstrijden in een enigszins gemoedelijke en familiale sfeer. De overstap naar dit team komt bovendien tegemoet aan de vraag om niet de volledige druk van het kopmanschap op zich te dragen. Het kan hem in de Tour van dit jaar de overwinning opleveren. Tegelijkertijd kan de sterkte van het team er toch voor zorgen dat hij in bepaalde situaties zijn kans op de tourzege niet volledig zal kunnen verdedigen. Hij kan zich dan eventueel troosten met de zege van een ploegmaat in de belangrijkste wedstrijd van het jaar.


Het valt te hopen dat Dumoulin ook geïnteresseerd blijft in andere delen van de kalender, buiten de Tour. Het winnen van de Tour wordt vaak een obsessie en ook bij Dumoulin merk je dat dit zijn enige resterende carrièredoel is. Hopelijk beseft hij, ook voor de fans, dat zijn al indrukwekkende erelijst nog niet matcht met zijn uitzonderlijk talent.


Bronnen:


  • Facebookpagina
  • Instagram
  • Twitter

nieuwsbrief